top of page
Zoeken

95. Flexibel blijven.

  • 8 apr
  • 3 minuten om te lezen

Het is wat. Constant worden we op de proef gesteld door dingen die er om

ons heen gebeuren. Zo ook bij mij. Mijn flexibiliteit wordt toch wel weer op

de proef gesteld deze week. Wij mensen houden van gewoontes en

rituelen, zo is ons brein nu eenmaal geprogrammeerd. Inmiddels heb ik

wel geleerd dat het beter is voor je gezondheid dat je dingen afwisselt. Dat

heet intermittent living en dus probeer ik dat wel te doen, maar vaak door

omstandigheden word ik toch wel getest of ik nog wel degelijk zo flexibel

ben als dat ik zelf denk. En wat blijkt, ik ben stiekem toch ook wel gehecht

aan mijn eigen rituelen. Zo hebben we de afgelopen dagen Pasen gehad

en dat verliep wel rustig, maar we hebben ons dan ook wel aan ons ritme

gehouden. Vandaag (de dag na Pasen) heb ik mijn vader naar het ziekhuis

gebracht voor een operatie en daar werd mijn normale ritme al

doorbroken.


Dinsdag ochtend ben ik op de normale tijd opgestaan en normaal

gesproken zou ik dan zo rond 08.00 uur met de hond naar het bos te gaan

wandelen. Echter moet ik nu vertrekken om mijn vader thuis op te halen

en dan door te rijden naar het ziekenhuis, aangezien hij zich daar om

09.30 daar mag melden voor zijn operatie. Hij werd naar de kamer

gebracht en voorbereid voor zijn operatie en tot de tijd dat hij naar de OK

werd gebracht heb ik met hem gewacht en dat betekent dat ik rond 11.00

uur weer richting huis kon vertrekken. Rond 12.00 uur was ik weer thuis,

dus die ochtend was alweer voorbij. Ik had nog genoeg te doen, dus ben ik

maar gelijk begonnen met het voorbereiden van de lunch van mijn lieve

man en mij voor de volgende dag. En ook maar gelijk een wasmachine

met was aangezet want het is zo’n mooi weer, dan kan die fijn buiten

drogen. Tijdens dit alles word ik constant gevolgd door onze lieve hond, of

dat ze wil zeggen ā€œen wanneer ben ik aan de beurtā€. Dus weet je wat. Ik

eet mijn lunch op en dan ga ik lekker met de hond een rondje wandelen in

het bos. Laat de boel maar even de boel. Het is zo’n mooi weer buiten dus

daar ga ik eerst van genieten. Het valt me op dat het ā€˜s-middags in het

bos toch anders is. Andere geuren, heel veel vlinders en de temperatuur is

heel aangenaam vandaag. Dit is toch echt weer een cadeautje. Bij

thuiskomst verder met de was, dan komt een vriendin langs om wat

spulletjes te kijken en we drinken nog samen gezellig koffie. Als ze weer

richting huis gaat is het alweer tijd om met het avondeten te beginnen. Ik

bedenk me dat het voor mij bijna niet te doen is om te gaan sporten de

volgende dag. Dus hup de sportkleding aan en nog ff een uurtje knallen.

Eenmaal thuis lekker met een theetje op de bank en dan naar bed want

morgen wordt weer een dag die zeker anders gaat lopen dan mijn normale

ritme.​


Het is alweer woensdag, vandaag mag ik met de auto naar de garage en

moet ik mijn vader weer ophalen en thuis installeren. Ik begin maar eerst

met een wandeling met de hond in het bos, tot zover is dat mijn normale

ritueel. Dan kom ik thuis en voel ik dat mijn hoofd even op hol slaat. Ik

moet het ontbijt en de lunch voor morgen nog maken, de was nog

opruimen eigenlijk ga ik op woensdagochtend met een vriend trainen en ik

moet om 10.15 bij de garage zijn. Hoe ga ik dat doen? Want ik heb ook

nog geen idee hoe laat ik mijn vader moet halen en ik moet ook nog een

blog schrijven voor deze week. Een lichte paniek slaat me om het hart

maar als ik me hier bewust van wordt, begin ik heel hard te lachen om

mezelf. Ik ben dus blijkbaar helemaal niet zo flexibel als ik dacht.


Nu zit ik hier bij de garage te wachten tot mijn auto weer klaar is met de

laptop voor mijn neus om mijn blog te schrijven. In het half uurtje wat ik

thuis over had voordat ik naar de garage moest heb ik de was opgeruimd,

mijn ontbijt voor de aankomende 2 dagen gemaakt en heb me al bedacht

dat ik morgenvroeg de lunch van die dag kan maken, dat naar mij lieve

man kan brengen en dan gelijk even trainen mocht ik vandaag niet meer

de tijd krijgen om deze te maken.


Dus mijn hoofd is nu weer een stuk rustiger en ik ben een illusie armer maar

gelukkig komt alles toch weer op z'n pootjes terecht.



=xxx=

Marieke​


Je kan me volgen via mijn website, Facebook en Instagram





Ā 
Ā 
Ā 

Opmerkingen


"Leef je leven zo mooi als je kan!"

© 2035 by Turning Heads. Powered and secured by Wix

bottom of page