96. Ik ben ook maar een mens
- 3 dagen geleden
- 3 minuten om te lezen
Soms krijg je het idee dat je alle ballen omhoog aan het houden bent, of
dat er te weinig uren in een dag zitten. Je loopt constant te plannen en
bedenken hoe je het allemaal voor elkaar krijgt zonder jezelf helemaal te
verliezen. Ik schiet dan gelijk in standje zorg voor iedereen en dan kijk ik
wel of er nog tijd over is. Dit is mijn gevoel op dit moment. Of ik het nu
werkelijk zo druk heb weet ik niet maar ik heb wel dat gevoel.
Op dit moment ben ik namelijk een stukje mantelzorger voor mijn vader
die een nieuwe knie heeft gekregen. Een klein nadeeltje is dat hij op 30
minuten afstand woont. Ik ben dus elke dag een uur krijt aan heen en weer
rijden en dan kun je niet even binnenlopen, uiteraard blijf ik ook nog een
tijdje daar. Dan moet ik thuis de boel ook draaiende houden en heb ik deze
week een aantal afspraken hier en daar. Het kan dan best lastig zijn om
het hoofd koel te houden en tijd voor jezelf te nemen. Ik heb mezelf
beloofd dat ik blijf wandelen en sporten maar ik sta nu op het punt die
belofte te breken. Aangezien ik achter begin te lopen in het huishouden,
geeft me dit geen fijn gevoel. Niet dat er iemand van ons gezin zich
hieraan stoort, want ik zorg wel dat de was gedaan wordt en dat hun eten
op tijd klaar staat. Het is meer de druk die ik mezelf opleg. Het wandelen
en sporten zijn mijn uitlaatklep, maar nemen toch ook weer tijd in beslag
die ik ergens anders voor kan gebruiken.
Ik ben een grote voorstander van zelfzorg, maar nu ben ik voor mijn
gevoel alleen bezig met verzorgen van iedereen. Maar goed “ik ben ook
maar een mens”. Gelukkig is dit tijdelijk en wordt het wel weer rustiger.
Het is even doorbijten en dan komt het wel weer goed. Nu ik dit zo op aan
het schrijven ben, moet ik eigenlijk ook wel om mezelf lachen. Het is zo’n
bekend patroon voor mij. En valt bij mij ook wel weer het kwartje. Ik moet
dit gevoel los gaan laten. Ik kan niet meer doen dan mijn best en het kan
niet zo zijn dat ik mezelf zo aan de kant zet dat ik er later last van ga
krijgen. Het zullen ook wel een stukje hormonen zijn, want ik merk ook dat
grapjes harder aankomen dan ze bedoeld zijn. Ik barst nog net niet uit in
tranen. Mijn voordeel is wel dat ik hoog in mijn energie zit maar dit is
natuurlijk niet onuitputtelijk.
Het verstandigste nu is voor mij is denk ik dat ik mijn eigen tijd moet
nemen en voor de rest maar zien wat er lukt op een dag. Vooral proberen
niet in de stress te schieten en niet alles hoeft zo ingewikkeld te zijn.
Gewoon proberen om het zo makkelijk mogelijk voor mezelf te maken. En
vooral niet vergeten om goed voor mezelf te zorgen. Ook al vind ik het
vaak belangrijker om voor anderen te zorgen dan voor mezelf. Niet blijven
doorrennen maar ook af en toe even stil blijven staan. Vooral dicht bij
jezelf blijven.
Zo zie je maar dat het leven als een golfbeweging heen en weer blijft
gaan. Wat ik dan belangrijk vind is om te blijven voelen en daarop
reageren. Wat heb ik op dit moment nodig? En hoe blijf ik goed voor
mezelf zorgen? Bij deze besluit ik dan ook meteen dat ik blijf wandelen en
sporten. De rest eromheen zie ik wel. Per dag bekijk ik wel wat lukt en wat
niet. Aan het eind van de week heb ik wel even een momentje voor mezelf
geregeld want ik vond toch echt dat ik dat verdiend heb. Het zal nog wel
even duren voordat mijn vader weer op de been is maar dat zien we wel.
Het wordt vanaf nu alleen maar beter. Mijn taak wordt dus alleen maar
kleiner. Dus ik moet mijn hoofd gewoon koel houden. Mezelf niet gek
maken door me van alles te verplichten. En er aan blijven denken dat ik de
enige ben die me van alles verplicht, dat doet niemand anders. Dus het
zijn mijn eigen verwachtingen waar ik me druk om maak.
=xxx=
Marieke
Je kan me volgen via mijn website, Facebook en Instagram
Website : www.mijn-stempel.com
Instagram: https://www.instagram.com/mijn_stempel/
Opmerkingen