99. Waarom ik bleef schrijven
- 6 mei
- 3 minuten om te lezen
Jeetje, blognummer 99 alweer. Er zijn vaak momenten geweest dat ik
dacht: “ik denk dat ik er maar mee stop”. Dan wist ik echt niet waar ik
over moest schrijven, ik heb alles toch al gezegd. Het is wel genoeg
geweest of de gedachte dat mensen het toch niet interessant vinden wat
ik doe of juist niet doe. Toch heb ik het al zo lang vol gehouden dat ik nu
op weg ben naar blognummer 100. Dit is toch wel een reden om even stil
te staan waarom ik het dan toch heb vol gehouden om zoveel blogs te
schrijven.
De reden dat ik ben begonnen met schrijven is eigenlijk om anderen te
helpen en eventueel handvaten en motivatie te geven. Ook al is schrijven
voor mij niet echt een verplichting, het is ook niet makkelijk om elke week
weer iets op te schrijven. Het leven er omheen gaat ook gewoon door. In
het begin had ik echt zo veel onderwerpen in mijn hoofd. Ik wilde zoveel
vertellen om anderen op weg te helpen naar een fijner leven ondanks een
chronische aandoening. Ik had voor mijn gevoel een vliegende start. Het
rare was dat ik wel weer het gevoel kreeg dat ik een verplichting aan was
gegaan en dat voelde (en voel ik soms nog) dat er een druk achter zat.
Vooral in periodes dat ik het voor mijn gevoel al druk had. Ik heb ook
dikwijls gehad dat ik achter mijn laptop zat en alleen maar naar het
beeldscherm zat te staren, dan kreeg ik geen letter op papier. Mijn blogs
post ik op woensdag en dan voelde ik de druk op maandag al oplopen. Ik
laat al mijn blogs altijd controleren door mijn lieve man want heel vaak
krijg ik wat ik wil zeggen niet helemaal goed op papier, of is mijn zinsbouw
zo belabberd dat niemand meer zou begrijpen wat er staat. Maar dan
kwam ik ineens weer op een idee wat ik moest schrijven en was er toch
weer een blog voor die week.
Wat me eigenlijk altijd wel weer op gang kreeg is om even te gaan
nadenken wat me die week had beziggehouden of wat ik gedaan had. Dat
zorgde altijd wel weer voor een onderwerp. Ik vond het wel belangrijk om
door te gaan omdat ik regelmatig een berichtje kreeg van iemand die de
blog gelezen had en zich erin had herkend. Mensen die zich ineens
begrepen voelden. Dit gaf mij een boost! Hoe leuk is het om respons te
krijgen of te horen dat ze mijn website hadden geadviseerd aan een
vriend/bekende die zich in een soortgelijke situatie bevond. Dat is van het
begin af aan mijn intentie geweest!
In augustus 2007 viel mijn leven in duigen door mijn diagnose MS. Alles
werd ineens anders. Niet alleen omdat ik ineens chronisch ziek was, maar
ook de manier waarop ik mezelf zag. Jaren heb ik geworsteld om mezelf
fysiek maar vooral mentaal weer fijn te voelen. Het was heel lastig om
mezelf weer terug te vinden. Deze blog is wel een onderdeel geworden
van mijn reis terug naar mezelf. Als je dingen opschrijft werkt dat echt als
een stukje therapie. Je moet nadenken over hoe je je voelt en wat het met
je doet, want ik wil wel een zo eerlijk mogelijk beeld weergeven. Als ik
oude berichten teruglees dat zie ik pas echt hoe ver ik gekomen ben. Ik zie
hoe ik gaandeweg veranderd ben. Het laat zien hoeveel ik ben gegroeid en
het herinnert me aan dingen die ik misschien vergeten was en waar nog
wel winst te behalen is.
Toen ik begon met mijn blogs had ik eerlijk gezegd niet gedacht dat ik het
zo lang zou volhouden. Maar hier zijn we dan bij nummer 99 en volgende
week nummer 100. Die blog wordt een terugblik. Niet alleen op wat er
allemaal voorbij gekomen is maar ook op wat het me heeft gebracht. Wat
ik heb geleerd. Wat ik losgelaten heb en wat er nog steeds staat,
onveranderd.
Ik kijk er naar uit!
=xxx=
Marieke
Je kan me volgen via mijn website, Facebook en Instagram
Website : www.mijn-stempel.com
Instagram: https://www.instagram.com/mijn_stempel/
Opmerkingen